Ośrodki zarybieniowe i Historii ciąg dalszy

• Październik
• 20

Ośrodki zarybieniowe
Budowa ośrodków zarybieniowych datuje się od niedawna. Pierwsze ośrodki tego typu powstały dopiero około 50 lat temu. Wzrastające potrzeby jezior oraz rozwijający się silnie sport wędkarski (przeszło 130 000 członków) wymagają budowy większej liczby ośrodków, gdyż istniejące (ok. 90) nie nadążają produkować zgodnie z zapotrzebowaniem materiału zarybieniowego takich gatunków ryb, jak sandacz, szczupak, sieja i sielawa, pstrągi, trocie i łososie oraz certa i leszcz. Śląsk i Morawy są kolebką budownictwa gospodarstw stawowych. Europy środkowej. Stąd też wywodzi się metoda dwukrotnego przesadzania narybku karpia wprowadzona po raz pierwszy przez Dubisza w latach 1880, a która z terenu Śląska Cieszyńskiego przyjęła się szybko w innych częściach Polski i wielu krajach europejskich. Metoda Dubisza stworzyła podstawy nowoczesnej metody intensyfikacji produkcji gospodarstw karpiowych i związanego z tym budownictwa rybackiego. Pierwsze budowle stawowe odznaczały się dużymi powierzchniami i głęboki zalewami. Stawy obudowywano potężnymi groblami. Szereg stawów z tego okresu przetrwało, do obecnych czasów. Jako przykład może służyć istniejący po dzień dzisiejszy staw “Dechter”, o powierzchni 318 ha, zbudowany w Czechach w latach 1482-1487 za czasów sprawowania w tym kraju rządów przez polskiego’ króla Władysława Jagiellończyka. Sto lat później zbudowano na Morawach jeszcze większy staw “Bezdrew” w Trzeboni, którego pierwotna powierzchnia wynosiła 722 ha. Mimo prawie 500 lat istnienia tego stawu jest on jeszcze dzisiaj największym stawem w Europie. Obecny jego zalew wynosi 506 ha. O ilości materiału ziemnego potrzebnego do usypania 2400 m długiej grobli czołowej tego stawu może świadczyć jej szerokość u podstawy, wynosząca 50-55 m, a w koronie 10-13 m. Z tego samego okresu pochodzą duże stawy na. Groble dużych stawów gospodarstwa “Zator” (woj. małopolskie) są podobnie stare, gdyż sięgają okresu najazdów tatarskich. Po rozgromieniu f tarów pod Legnicą część jeńców była prawdopodobnie zatrudniona przy Zatorskich groblach.

Historii ciąg dalszy
W okresie międzywojennym, a zwłaszcza w okresie 1924-1934, zbudowano dużo gospodarstw stawowych o łącznej powierzchni kilkunastu tysięcy hektarów. Zbyt płytkie zalewy, i ujemny bilans wodny wielu tych obiektów sprawia administracji sporo trudności w użytkowaniu i zwalczaniu szkodliwej dla produkcji roślinności nadwodnej silnie rozdającej się w tych warunkach. Współczesne budownictwo stawowe uwzględnia warunki hydrologiczne 0raz narzucony system budowy zbyt płytkich stawów. Obecne groble stawowe o większym przekroju gwarantują dłuższy okres ich użytkowania i zapobiegają skuteczniej stratom wody. System hodowlany stosowany przez naszych przodków znacznie odbiegał od obecnej techniki osobnego wychowu poszczególnych roczników. Odłów ryb raz na trzy lata był dawniej regułą. Po wybraniu większych ryb stawy od razu napełniali wodą, zarybiając je osobnikami nie nadającymi się do konsumpcji. Skarlenie materiału zarodowego, jakie z czasem wystąpiło, było wynikiem niemożności rozpoznania tempa wzrostu poszczególnych roczników ryb.

Tags: Hodowla ryb, karpie, środki zarybieniowe, Stawy